CD review in 'jazzques'

2018-03-01T10:35:00+01:00

Plonger dans un album d’Octurn est toujours une aventure fascinante. Avec Songbook Of Changes, le dernier album sorti chez W.E.R.F. Records, on ne déroge pas à la règle.Octurn nous a habitué à nous déshabituer. Avec eux, l’aventure est souvent déstabilisante, chaque fois différente et toujours frissonnante.Le collectif au line-up variable, emmené par Bo Van der Werf, en a fait du chemin depuis 1996, passant du M’Base à une musique très contemporaine via la musique aléatoire ou aux folklores imaginaires, poussant chaque fois un peu plus loin les expérimentations.Il y a quelque chose de l'ordre du sacré, du divin, de l’ésotérisme dans cette musique, comme dans celles d’Olivier Messiaen (dont l’influence a été majeure pour le groupe), de György Ligeti ou des musiques indiennes ou tibétaines…Octurn explore des harmonies toujours mouvantes, faites de couches et de structures libres et indépendantes. C’est un peu comme dans un jeu de domino : une idée en amène une autre qui en entraine une autre. Et tout peut arriver. Tout est une question d’équilibre, d’écoute, de lâcher prise.Dans Songbook Of Changes, chaque morceau est une sorte d’exercice, un travail sur les matières et les atmosphères. Parfois abstraite jusque dans les titres («Song 10», «Song 8», «Song 1» ou encore «m46664a»), souvent méditative et magnétique, la musique nous entraine dans un tourbillon de sensations étranges.Tout commence en douceur et en mystère («Song 10») sur des effets crachotants de Jozef Dumoulin. Puis, Fabian Fiorini, plaque des accords sur un motif répétitif, toujours flottant («Song 8»), avant que l’ensemble ne s’enflamme. Le drumming papillonnant de Dré Pallemaerts et la contrebasse discrète et parcimonieuse de Clemens van der Feen laissent le champ libre aux improvisations de Magic Malik à la flûte (et au chant fantomatique sur «Song 2») et à Bo Van der Werf au sax baryton insaisissable.Octurn enlève et allège sans cesse, travaille l’espace, le dépouillement, les silences et le vide plein d’âme. L’exact opposé de ce «vide abyssal» qu’avait un jour écrit un célèbre critique n’ayant sans doute pas tout à fait compris le sens de la démarche. On ne lui en voudra pas et le groupe avait d’ailleurs bien ri de cette description idiote.Ecouter Octurn, c’est prendre son temps et c’est oublier le temps. L'univers de chaque thème varie imperceptiblement, mettant en avant tantôt le piano, tantôt la flûte ou le sax. On passe de rythmes haletants («Song 14») à d’autres, totalement en apesanteur («Song 1»). Quant à «Red», «Black» et «Blue Tara», ils se dispersent sur l’album et distillent des sentiments apaisés, rageurs ou vibrants.Comme souvent avec Octurn, ce Songbook Of Changes demande à se laisser découvrir et se laisser vous imprégner pour pouvoir en apprécier les moindres petits bienfaits.Laisser vous faire.

http://jazzques.skynetblogs.be/


cd review in jazz halo

2018-02-03T16:08:00+01:00

De sobere hoes is al een eerste indicatie van de uitgepuurde en haast minimalistische muziek die gedurende een uur te beluisteren valt. Bo Van der Werf leverde hiervoor al het materiaal, een enkele keer samen met Fiorini.Octurn was van meet af aan een groep met een bijzondere bezetting die een eigen lingua franca hanteerde. Meer dan ooit is het hier een aftasten van grenzen en mogelijkheden, heel soms door een enkele muzikant die het initiatief neemt, meestal door het sextet gezamenlijk. Er ontstaat een continu clair-obscur spel van contrasten duidelijk geïllustreerd door de grote tegenstelling van de introverte openingstrack en het daaropvolgende nummer dat een stortvloed aan ideeën bevat die uiteindelijk aan elkaar gelinkt worden. Het steekspel van modules waarbij contemplatieve cellen ogenschijnlijk onafhankelijk staan van andere meer wervelende en dynamische eenheden, wordt over heel de cd doorgetrokken. Alles draait daarbij rond het met elkaar verbinden van ogenschijnlijk losse ritmische en harmonische patronen.

Achter de piano zit ontegensprekelijk Fabian Fiorini, zowat de grootmeester van de feilloze overgangen tussen hedendaags klassiek, jazz en improvisatie. Dré Pallemaerts is dan weer de magiër die door haast onhoorbare roffels en drumpunctuaties precieze accenten legt. Jozef Dumoulin plaatst de codes van de 21e eeuw die weliswaar aansluiten bij een reeds bestaande traditie. Hij maakt echter geen gebruik van voorgeprogrammeerde stukken maar speelt alles live. Bassist Clemens van der Feen tekent op zijn beurt enkel de hoogst noodzakelijke baslijnen. Bo Van der Werf en Magic Malik zijn de vertellers van dienst zonder helemaal in de rol van solisten te kruipen. Hun melodische interventies smelten samen met de groepsklank. Op die manier blijven alle muzikanten op eenzelfde hiërarchisch niveau.Het lijkt erop dat Octurn een aantal cd’s opnam bij andere labels om met een doorgedreven abstracte instelling terug te keren naar het huis waar alles begon. Nog meer dan vroeger kunnen we spreken van een syncretisme tussen hun eigen wereld en de complexe gelaagdheid van Messiaen.

© Georges Tonla Briquet


click here to read on the jazzhalo website


CD review in 'De Standaard'

2018-01-01T19:35:00+01:00

Met al die hippe jonge bands van the new wave of Belgian jazz zou een mens bijna vergeten dat dit land ook uitstekende jazzbands telt die al vele jaren aan de weg timmeren én die op het toppunt van hun kunnen staan. Zoals Octurn, dus. De band van baritonsaxofonist Bo Van der Werf is na vele personeelswissels tot een kleine kern herleid, met Dré Pallemaerts (drums), Jozef Dumoulin (keys) en Fabian Fiorini (piano). Fluitist Magic Malik en Clemens Van der Feen (akoestische bas) zijn te gast. De muziek kenmerkt zich door traag voortschrijdende melodieën en bedachtzaam samenspel, met de electronica van Dumoulin die zo mooi contrasteert met Fiorini’s piano, aangevuld met de zachte klank van Maliks fluit. Vaak is de muziek meditatief en doet ze haast modern-klassiek aan. Af en toe is de band heel fel, zoals in ‘Song 14’, met een ontketende Pallemaerts. Dit is hedendaagse jazz die de luisteraar heerlijk uitdaagt. (pdb)