Welcome to Belgium, a new police state in the making

2018-02-13T19:16:00+01:00

Bon courage to our Brussels colleagues at Globe Aroma - keep up your good and important work.For those of you who don't know what happened: last Friday 9 february:  the Brussels police organized a violent razzia in the offices of Globe Aroma, an arts house that produces artistic projects with new comers, refugees, sans-papiers & other vulnerable people and inhabitants of Brussels under leadership of professional artists. Integration via culture. The organization receives subsidies from the Flemish government to realize all this. These kind of police razzia's make their work impossible and create an atmosphere of fear and implicit and explicit polarization. 
Welcome to Belgium, a new police state in the making

waar is EEN NIEUWKOMER NOG VEILIG?
Vrijdag viel de federale politie met een
20-tal agenten binnen bij Globe Aroma, de Brusselse kunstenorganisatie die al
vijftien jaar een gastvrije plek is voor nieuwkomers-kunstenaars. De politie
had het over een ‘multidisciplinaire’ controle, als ging het zelf om een vorm
van kunst. Meerdere getuigen zagen vooral een brutale en agressieve razzia.
Waarom zoveel machtsvertoon? Hoewel niet
officieel, heeft het er alle schijn van dat de actie past in het Kanaalplan van
minister Jan Jambon (N-VA). Was dat niet bedoeld om de Brusselse Kanaalzone te scannen op signalen van radicalisering, terrorisme en gewelddadig extremisme?
Blijkbaar verantwoordt het ook de bestorming van sociale en culturele vzw’s.
Uiteindelijk werden vrijdag zeven kunstenaars
zonder papieren opgepakt. Ze zouden die avond mee een tentoonstelling van de Stad Brussel openen, met ook werk van kunstenaars van Globe Aroma. Ze brachten de nacht achter tralies door. Intussen zitten twee van hen in een gesloten centrum, vier anderen kregen een uitwijzingsbevel.


Vreemd idee van inburgering
Wie wapens richt op mensen die aan theater of fitness doen, overschrijdt een grens. Het is niet de eerste keer dat culturele en sportieve initiatieven met een breed bereik in de Brusselse stedelijke diversiteit, ineens overvallen worden door agenten. Eerder dit jaar gebeurde het ook al bij twee sociaal-sportieve organisaties, waarvan één keer tijdens de les van kinderen tussen zes en acht jaar. Deze gespierde invallen gaan over veel meer dan de nationale aanpak van sans-papiers. Daar jeugdwerking of culturele verenigingen voor gijzelen, ruikt naar intimidatie. Het viseert niet alleen sans-papiers, maar ook iedereen die er bewust of onbewust mee omgaat. Burgers die noden helpen lenigen in het Maximiliaanpark of dakloze migranten een slaapplek bieden, kunnen ervan meespreken. Ook voor mensen mét papieren, van elders of gewoon van hier, zijn zulke razzia’s niet alleen traumatiserend, maar ook allesbehalve hoopgevend over waar het heengaat met ons cultureel klimaat. De inval bij Globe Aroma duidt op toenemende schizofrenie. Hoe strenger beleidsmakers pleiten voor actieve inburgering, hoe driester hun aanpak tégen initiatieven die nieuwkomers een open plek bieden om met hun talenten bij te dragen aan onze samenleving. Het inburgeringsbeleid dreigt te ontsporen in zijn tegendeel.
Tegenstrijdige signalen
Nog geen drie jaar geleden riep Vlaams minister Gatz (Open VLD) de cultuursector op om zich mee te engageren in de asielcrisis, via projecten met nieuwkomers: ‘Kunst en cultuur kunnen een balsem zijn voor de vluchtelingen.’ Ook de Stad Brussel subsidieert Globe Aroma en andere sociaal-culturele organisaties net vanwege hun werk met nieuwkomers en asielzoekers, al dan niet met papieren. De signalen van overheidswege blazen dus warm en koud.
Na vrijdag voelen ze vooral kil. In amper twee uur blies de intimiderende inval van de federale politie en de FOD Financiën zowat alle vertrouwen weg die Globe Aroma vijftien jaar lang heeft opgebouwd bij zijn publiek: ‘hier gaat het om je talenten, niet om je papieren’. Weg is die creatieve veilige haven, die voor dit soort laagdrempelige organisaties cruciaal is om het culturele werk te doen waar de politiek zelf om vraagt. Wie zal er volgen? In het kader van het
Participatiedecreet ontvingen 22 organisaties onlangs een subsidie voor
participatieprojecten met kwetsbare doelgroepen in cultuur, jeugdwerk en sport.
Daaronder meerdere projecten die specifiek inzetten op nieuwkomers en
vluchtelingen, zoals kunstZ, Refu-Interim en Cinemaximiliaan. Komen deze
projecten nu op een zwarte lijst? Mogen zij binnenkort ook een politie-inval
verwachten, onder het mom van een bijzondere controle van de vzw-wetgeving? De ‘balsem’ van Gatz dreigt een val te worden.
Welke vluchteling of asielzoeker zal zich nog met een gerust hart tot een
culturele of sportieve organisatie wenden? Welke cultuur-, jeugd- of
sportwerker durft in deze omstandigheden zijn hand nog uit te steken of de deur open te zetten?
Het gevaar van cultuur
Als gevaarlijke terroristen en vreedzame kunstenaars voor onze beleidsmakers één pot nat zijn, moeten zij zich vooral afvragen wie ze zelf geworden zijn. Als de meest kwetsbare inwoners van onze steden verworden tot opgejaagd wild, worden wij allemaal deel van een jachtgebied. Want als medemenselijkheid tegenover nieuwkomers zelf verdacht wordt en er continu gevreesd moet worden voor invallen van agenten zonder papieren, vervelt onze verlichte samenleving tot een duistere politiestaat.De inval van vrijdag bij Globe Aroma is geen detail. Als de vele kleine oplossingen voor de integratieproblematiek in het vizier komen als hét grote probleem, naderen we een essentiële grens: die
tussen menselijke basisrechten als culturele ontplooiing en blind staatsgeweld.
Wapens richten op mensen die aan theater of fitness doen, is die grens voorbij.
Daarom vragen we van de betrokken beleidsmakers, ministers Jambon en Gatz voorop, een helder signaal. Zullen wij stoppen met ons cultureel of sportief te bekommeren om nieuwkomers, of stoppen ullie met ze af te schrikken? Het antwoord zal ons leren voor welk soort samenleving we binnenkort kunnen stemmen.
 
GuyGypens (Kaaitheater), An Van den Bergh (Demos), Frie Leysen (curator), Els Rochette (Globe Aroma), Myriam Stoffen (Zinneke), Michael De Cock (KVS), Mo­hamed Ikoubaân (Moussem), Tom Bonte (Beursschouwburg), Christophe
Slag­muylder (Kunstenfestivaldesarts), Ann Olaerts (RITCS), Dirk
De Clippeleir (AB)

 
Carte blanche Fabrice Murgia ( director of Théatre National )
Ce vendredi, au Globe Aroma, des musiciens sans-papiers témoignaient, par le langage universel de la musique et de la peinture, d’un moment d’humanité, un instant de création, de partage. Des policiers sont entrés en scène. Au sens littéral du terme. Ils ont interrompu cette parole et ont procédé à plusieurs arrestations. Une autre époque, pas si éloignée de la nôtre
(où, comme aujourd’hui, des citoyens en accueillaient secrètement d’autres pour les protéger des rafles) n’a pas pu empêcher des spectacles et des concerts de se jouer. Depuis la nuit des temps, depuis que l’Homme enterre ses morts, l’art et les récits jouent un rôle régulateur et fondamental dans le fonctionnement sociétal. Des trêves ont eu lieu, dans les tranchées de Ypres ou les immeubles de Beyrouth pour que des histoires se racontent à des individus d’opinion, d’origine, ou de philosophie différentes. Les camps de concentration sont couverts de poèmes gravés avec les ongles dans la pierre, et la poésie aide des êtres humains à surmonter de grandes difficultés et permet la résilience.  Au-delà de la fonction cathartique de la poésie,
les mondes associatif et culturel sont des opposants par nature aux idées
dangereuses. Ils sont indispensables à une démocratie en perpétuelle
construction, avec parfois des avancées, et malheureusement fréquemment, d’effrayants reculs. Ils jettent des questions sur la place publique dont les politiciens, s’ils sont bons, peuvent s’emparer.  Le Globe Aroma se définit comme : un refuge artistique où les demandeurs d’asile et les Bruxellois, où le secteur de la migration et le domaine des arts, se rencontrent.
Doit-on demain avoir peur de poser ces questions ? Depuis vendredi, le Théâtre National devrait-il se sentir empêché de créer un spectacle avec des sans-papiers en scène, comme il l’a fait il ya trois ans avec Ceux que je n’ai jamais rencontrés ne m’ont peut-être pas vu, du
Nimis Group ? Doit-on craindre que des participants sans-papiers ne se présentent plus à ces ateliers ? Certainement, car aujourd’hui, nous avons la
malchance passagère (car en politique, les mauvais ne sont que de passage) d’avoir une série d’élus déconnectés de la réalité humaine, responsables du déni de la condition humaine de certains, voire de la torture de ceux-ci. Et c’est la conséquence directe d’un choix électoral populiste. Ceux qui votent avec des idées àcourt-terme se retrouvent avec des dirigeants qui pensent à court-terme au point d’être justement comparés à des Trump flamand. Ils en viennent à se
contredire au point d’en oublier totalement qu’en politique, il est utile de
trouver un lien entre ce qu’on dit, ce qu’on fait et ce qu’on pense (cf.
Interview de Louis Michel : https://www.youtube.com/watch?v=wL39HqIlIWM ).
De l’inexpérience naissent les bavures. Et de bavures en bavures, le peuple se tait et compense. A l’heure où notre Premier se targue d’empêcher un « Calais » belge, il est à mille lieux de reconnaître que ce « Calais » n’existe pas grâce à la mobilisation citoyenne, salutaire désobéissance civile. Des centaines de personnes accueillent des êtres déracinés chez eux, des instituteurs oeuvrent pour le droit universel à l’éducation. Le monde associatif crée ce qu’il a toujours créé : du ciment social pour rendre une dignité à chacun.  Et depuis vendredi, notre objet social se retrouve fragilisé car on tente de nous faire peur, d’installer la terreur. Le fait qu’une rafle ait lieu en scène est perçu comme un acte terroriste pour les secteurs culturels et associatifs. Après les rafles à domiciles, notre gouvernement est allé trop loin en entrant dans nos salles de spectacles.
Demain, ils entreront dans les hôpitaux. C’est à en oublier que la politique est une chose noble. Car nos Ministres de la Culture nous assurent être scandalisés. Et au niveau local, les conseillers communaux, proches des citoyens, doivent faire bloc face au gouvernement fédéral. Il faut exiger des élus locaux que la police locale mette une limite raisonnable à sa collaboration avec la police fédérale. Nous n’avons pas besoin d’une rafle à l’efficacité relative dans un lieu aussi symbolique que le Globe Aroma… Ce dont nous avons besoin, c’est d’un deuxième, puis un troisième Globe Aroma. Pour qu’encore une fois, le monde culturel et associatif compense le manque de vision politique, celle qui chercherait à intégrer ces personnes et d’informer sur qui elles sont vraiment : des êtres déracinés, comme l’ont été nos parents.
Que ceux-là ne posent plus un pied sur nos plateaux, car au-delà du fait d’anéantir ces individus, ils bafouent l’objet social qu’ils subventionnent avec un certain cynisme, notre raison d’être et de raconter, notre fonction dans la société. Ils auto-détruisent le système qu’ils tentent de mettre en place, se rendent impopulaires, et n’ont aucune considération pour les citoyens qui participent à la construction de notre société. 
Lundi 12 février 2018. Fabrice Murgia,


cd review in jazz halo

2018-02-03T16:08:00+01:00

De sobere hoes is al een eerste indicatie van de uitgepuurde en haast minimalistische muziek die gedurende een uur te beluisteren valt. Bo Van der Werf leverde hiervoor al het materiaal, een enkele keer samen met Fiorini.Octurn was van meet af aan een groep met een bijzondere bezetting die een eigen lingua franca hanteerde. Meer dan ooit is het hier een aftasten van grenzen en mogelijkheden, heel soms door een enkele muzikant die het initiatief neemt, meestal door het sextet gezamenlijk. Er ontstaat een continu clair-obscur spel van contrasten duidelijk geïllustreerd door de grote tegenstelling van de introverte openingstrack en het daaropvolgende nummer dat een stortvloed aan ideeën bevat die uiteindelijk aan elkaar gelinkt worden. Het steekspel van modules waarbij contemplatieve cellen ogenschijnlijk onafhankelijk staan van andere meer wervelende en dynamische eenheden, wordt over heel de cd doorgetrokken. Alles draait daarbij rond het met elkaar verbinden van ogenschijnlijk losse ritmische en harmonische patronen.

Achter de piano zit ontegensprekelijk Fabian Fiorini, zowat de grootmeester van de feilloze overgangen tussen hedendaags klassiek, jazz en improvisatie. Dré Pallemaerts is dan weer de magiër die door haast onhoorbare roffels en drumpunctuaties precieze accenten legt. Jozef Dumoulin plaatst de codes van de 21e eeuw die weliswaar aansluiten bij een reeds bestaande traditie. Hij maakt echter geen gebruik van voorgeprogrammeerde stukken maar speelt alles live. Bassist Clemens van der Feen tekent op zijn beurt enkel de hoogst noodzakelijke baslijnen. Bo Van der Werf en Magic Malik zijn de vertellers van dienst zonder helemaal in de rol van solisten te kruipen. Hun melodische interventies smelten samen met de groepsklank. Op die manier blijven alle muzikanten op eenzelfde hiërarchisch niveau.Het lijkt erop dat Octurn een aantal cd’s opnam bij andere labels om met een doorgedreven abstracte instelling terug te keren naar het huis waar alles begon. Nog meer dan vroeger kunnen we spreken van een syncretisme tussen hun eigen wereld en de complexe gelaagdheid van Messiaen.

© Georges Tonla Briquet


click here to read on the jazzhalo website